وبسایت خبری کوردنیوزر،خبرها و رویدادهای ایران و جهان و مناطق کردنشین را در معرض دید بازدید کنندگان وکاربران محترم قرارمیدهد.ولازم به ذکراست وبسایت کوردنیوزکاملامستقل و وابسته به هیچ یک از جناحهای سیاسی نمیباشد. باتشکر مدیر وبسایت "علیرضاحسینی سقز(رضاسیدرشید)"
به شم له ژين
شنبه 15 / 1 / 1393 ساعت 1:53 | بازدید : 1108 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )
به شم له عه شق وخوه شي وه گيان خوه د،هه ژاريه چوؤبوؤشمه ي باوه ربكه ي،ژان دل نادياريه كه يمدوكووسم خسي،كرديده مه لئ وه ي چه وه خوه زه وندياتامد ئه زيزئي رنگه يشه وه ي ريواريه
برچسب‌ها: "دكترمجيدرمضاني" ,

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


جمع آوری امضاء درمجلس عراق برای سوال از بارزانی
یک شنبه 6 / 6 / 1394 ساعت 15:0 | بازدید : 9 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )
جمع آوری امضاء درمجلس عراق برای سوال از بارزانی ؛عضو فراکسیون دولت قانون درمجلس عراق امضاء76تاکنوننمایندگانپارلمان را به‌منظور طرح سوال ازرئیس اقلیم کردستان در خصوص واقعه‌ سقوط موصل و شنگال جمع آوری کرده‌ است. به‌ گزارش آژانس خبری"کوردنیوز: بختیارشا‌ویس نماینده‌کرد مجلس عراق وابسته‌ به‌فراکسیون اتحادیه‌ میهنی (یکیتی) به‌پایگاه خبری کردی زبان خندان گفت که‌ عواطف نعمه‌ عضوفراکسیون دولت قانون در مجلس عراق پس از جمع آوری امضاء 76پارلمانتار برای طرح سوال از مسعودبارزانی رئیس اقلیم کردستان این درخواست رابه‌ هیئت رئیسه‌مجلس تحویل داده‌است. وی با اشاره‌ به‌اینکه‌ هیچ یک ازنمایندگان کردمجلس عراق این درخواست را امضانکرده‌ و شدیدابا آن مخالفت کرده‌اند، افزودکه‌ به‌ عقیده‌امضاء کنندگان این درخواست،بارزانی یکی ازمتهمین در واقعه‌سقوط شنگال و موصل است و باید دراین خصوص موردسوال قرار بگیرد.

موضوعات مرتبط: خبرهاي روز , سياسي , ,

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


دلتنگی
جمعه 4 / 6 / 1394 ساعت 18:59 | بازدید : 26 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )
دلتنگي دلم.برايت.تنگ.است.. تنگ كه ميگويم نه مثل تنگي پيراهن تنگي من شبيه حال نهنگي استكه بجاي اقيانوس او رادر تنگ ماهی انداخته اند دلم برايت تنگ شده است.... اين يعني ريه هاي من... دم وبازدم نفس هاي توراكم آورده اند...
برچسب‌ها: ‏"کوردنیوز" ,

موضوعات مرتبط: شعر , جملات نغز , ,

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


مه‌سعوودبارزانی به‌بانگەوازی هێزه‌کانی پێشمەرگەکان سه‌رۆکی هه‌رێمی کوردستان له‌وه‌ڵامدانه‌وه‌به‌بانگ
جمعه 21 / 5 / 1394 ساعت 4:33 | بازدید : 50 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )
مه‌سعوودبارزانی به‌بانگەوازی هێزه‌کانی پێشمەرگەکان سه‌رۆکی هه‌رێمی کوردستان له‌وه‌ڵامدانه‌وه‌به‌بانگه‌وازه‌که‌ی هێزه‌کانیپێشمه‌رگه‌ی هه‌رێم ڕایگه‌یاند:"پاڵپشتییدواکارییەکەتاندەکەم ودەنگی خۆمدەخەمە پاڵدەنگی ئێوەی قارەمان." به‌پێیهه‌واڵیکوردپرێسله‌ ماڵپه‌ڕیسه‌رۆکایه‌تیهه‌رێم،مه‌سعوودبارزانیبه‌ده‌رکردنیپه‌یامێکهێزه‌کانیپێشمه‌رگه‌یبه‌به‌رده‌نگگرت. ده‌قیپه‌یامه‌که‌یبارزانیبه‌م شێوه‌بڵاوبووه‌ته‌وه‌؛ یادداشتەکەتانگەییشت کەلەبارەیبارودۆخیهەنوکەییکوردستانئاراستەیئێمە وخەڵکیکوردستانتانکرد بوو. ناوەڕۆکیبانگەوازەکەتانتەعبیر لەڕای ئێمەیشدەکات ولەگەڵتانداهاوڕام.پاڵپشتییدواکارییەکەتاندەکەم ودەنگی خۆمدەخەمە پاڵدەنگیئێوەیقارەمان. لەم دۆخەناهەموارەداپێویستە بەلەیەکتێگەییشتنو سازان،کێشەناوخۆییەکانیخۆمانچارەسەربکەین. زۆر ناخۆشەو نابێبەدەستیخۆمانقەیراندروستبکەین وببینەسەرچاوەیدڵەڕاوکێ ونیگەرانییخەڵک. ئەوەیخوێنیشەهیدان وگیانفیدایی پێشمەرگە ومەترسییەکان یسەروڵاتەکەیلەبەرچاوبێت هەرگیزدەست بۆدروستکردنی قەیران نابات. وەک پێشمەرگەیەک زۆر باش لەهەستی ئێوەدەکەم وشاهیدی قارەمانێتیوشەونخونیتانم بۆبەرگریکردن لە شەرەف وکەرامەتیکوردستان.لە ئێ
برچسب‌ها: "كوردنيوز" ,

موضوعات مرتبط: خبرهاي روز , سياسي , ,

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


چه نقش باختی ای روزگار رنگ آمیز - که این سپید سیه گشت و آن سیاه سپید
16 / 5 / 1394 ساعت 7:37 | بازدید : 21 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )
M269- شبی رسید که در آرزوی صبح امید

هزار عمر دگر باید انتظار کشید

 

در آسمان سحر ایستاده بود گمان

سیاه کرد مرا آسمان بی خورشید

 

هزار سال ز من دور شدستاره ی صبح

ببین کزین شب ظلمت جهان چه خواهد دید

 

دریغ جان فرورفتگان این دریا

که رفت در سر سودای صید مروارید

 

نبود در صدفی آن گوهر که می جستیم

صفای اشک تو باد ای خراب گنج امید

 

ندانم آن که دل و دین ما به سودا داد

بهای آن چه گرفت و به جای آن چه خرید

 

سیاه دستی آن ساقی منافق بین

که زهر ریخت به جام کسان به جای نبید

 

سزاست گر برود رود خون ز سینه ی دوست

که برق دشنه ی دشمن ندید و دست پلید

 

چه نقش باختی ای روزگار رنگ آمیز

که این سپید سیه گشت و آن سیاه سپید

 

کجاست آن که دگر ره صلای عشق زند

که جان ماست گروگان آن نوا و نوید

 

بیا که طبع جهان ناگزیر این عشق است

به جادویی نتوان کشت آتش جاوید

 

روان سیاه که آیینه دار خورشید است

ببین که از شب عمرش سپیده ای ندمید

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


خواجوی کرمانی
16 / 5 / 1394 ساعت 7:37 | بازدید : 23 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )

بنوش لعل مذاب از زمردین اقداح

ببین که جوهر روحست در قدح یا راح

 

خوشا بروی سمن عارضان سیم اندام

عقیق ناب مروق ز سیمگران اقداح

 

بریز خون صراحی که در شریعت عشق

شدست خون حریفان سبیل و خمر مباح

 

بشوی دلق مرقع به آب دیدهٔ جام

که بی قدح نبود در صلاح و تو به صلاح

 

لب تو باده گساران روح را ساقیست

رخ تو خلوتیان صبوح را مصباح

 

در تو زمرهٔ ارباب شوق را منزل

غم تو مخزن اسرار عشق را مفتاح

 

فروغ روی چو ماه تو مشرق الانوار

کمند زلف سیاه تو قابض الارواح

 

دهد دو دیدهٔ من شرح مجمع البحرین

کند جمال تو تقریر فالق الاصباح

 

بساز بزم صبوحی کنون که خواجو را

لب تو جام صبوحست و طلعت تو صباح

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


صفای باغ هستی، نیک کاریست - چه رونق، باغ بیرنگ و صفا را
16 / 5 / 1394 ساعت 7:37 | بازدید : 25 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )
1782- بزرگی داد یک درهم گدا را

                                    که هنگام دعا یاد آر ما را

                                                        یکی خندید و گفت این درهم خرد

                                                                                              نمی‌ارزید این بیع و شرا را

            روان پاک را آلوده مپسند

                                 حجاب دل مکن روی و ریا را

                                                               مکن هرگز بطاعت خودنمائی

                                                                                         بران زین خانه، نفس خودنما را

              بزن دزدان راه عقل را راه

                            مطیع خویش کن حرص و هوی را

                                                        چه دادی جز یکی درهم که خواهی

                                                                                         بهشت و نعمت ارض و سما را

           مشو گر ره شناسی، پیرو آز

                             که گمراهیست راه، این پیشوا را

                                                              نشاید خواست از درویش پاداش

                                                                                           نباید کشت، احسان و عطا را

       صفای باغ هستی، نیک کاریست

                                    چه رونق، باغ بیرنگ و صفا را

                                                               به نومیدی، در شفقت گشودن

                                                                                         بس است امید رحمت، پارسا را

        تو نیکی کن بمسکین و تهیدست

                               که نیکی، خود سبب گردد دعا را

                                                                 از آن بزمت چنین کردند روشن

                                                                                            که بخشی نور، بزم بی ضیا را

                      از آن بازوت را دادند نیرو

                                  که گیری دست هر بیدست و پا را

                                                                    از آن معنی پزشکت کرد گردون

                                                                                            که بشناسی ز هم درد و دوا را

           مشو خودبین، که نیکی با فقیران

                                       نخستین فرض بودست اغنیا را

                                                                       ز محتاجان خبر گیر، ایکه داری

                                                                                                       چراغ دولت و گنج غنا را

                             بوقت بخشش و انفاق، پروین

                                                       نباید داشت در دل جز خدا را

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


چه نقش ها که به خون جگر زدیم و دریغ - کز آن پرند نگارین نه تار ماند و نه پود
16 / 5 / 1394 ساعت 7:37 | بازدید : 22 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )
M268- دگر نگاه مگردان در آسمان کبود

کبوتران تو پر خسته آمدند فرود

 

به هر چه می نگرم با دریغ و بدرود است

شد آن زمان که جهان جمله مژده بود و درود

 

دریغ عهد شکر خواب و روزگار شباب

چنان گذشت که انگار هر چه بود نبود

 

چه نقش ها که به خون جگر زدیم و دریغ

کز آن پرند نگارین نه تار ماند و نه پود

 

سخن به سینه ی تنگم نمی زند چنگی

که گور گریه ی خاموش شد سرای سرود

 

چه رفت بر سر آن شهسوار دشت شفق

که خون همی چکد از سم این سمند کبود

 

بود که خرمن خاکسترش به باد رود

چو تنگ شد نفس آتش از تباهی دود

 

مباد سایه که جانت بماند از رفتار

که در روندگی دایم است هستی رود

 

تو را که گوش دل است و زبان جان خوش باش

که نازکان جهان راست با تو گفت و شنود

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


رضی‌الدین آرتیمانی
16 / 5 / 1394 ساعت 7:37 | بازدید : 25 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )

چو از جور رقیبان از در او بار می‌بستم

ره آمد شدن از گریه بر اغیار می‌بستم

 

خوش آن خاری که چون سنگش بسر میزد من از حسرت

چو گل میچیدم و بر گوشهٔ دستار می‌بستم

 

گشادم از در پیر مغان شد کاشکی ز اول

ز کف تسبیح می‌افکندم و زنار می‌بستم

 

در آمد میشدم صد بار افزون از در یاری

دل خود گر رضی بر صورت دیوار می‌بستم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


شکستم و نشد آگاه باغبان قضا - نخوانده بود مگر درس باغبانی را
16 / 5 / 1394 ساعت 7:37 | بازدید : 25 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )
1781- خمید نرگس پژمرده‌ای ز انده و شرم

                                    چو دید جلوهٔ گلهای بوستانی را

                                                                  فکند بر گل خودروی دیدهٔ امید

                                                                                             نهفته گفت بدو این غم نهانی را

     که بر نکرده سر از خاک، در بسیط زمین

                                     شدم نشانه بلاهای آسمانی را

                                                           مرا به سفرهٔ خالی زمانه مهمان کرد

                                                                                      ندیده چشم کس اینگونه میهمانی را

        طبیب باد صبا را بگوی از ره مهر

                                      که تا دوا کند این درد ناگهانی را

                                                              ز کاردانی دیروز من چه سود امروز

                                                                                          چو کار نیست، چه تاثیر کاردانی را

  به چشم خیرهٔ ایام هر چه خیره شدم

                                          ندید دیدهٔ من روی مهربانی را

                                                             من از صبا و چمن بدگمان نمیگشتم

                                                                                               زمانه در دلم افکند بدگمانی را

      چنان خوشند گل و ارغوان که پنداری

                                       خریده‌اند همه ملک شادمانی را

                                                                    شکستم و نشد آگاه باغبان قضا

                                                                                            نخوانده بود مگر درس باغبانی را

        بمن جوانی خود را بسیم و زر بفروش

                                   که زر و سیم کلید است کامرانی را

                                                                   جواب داد که آئین روزگار این ست

                                                                                      بسی بلند و پستی است زندگانی را

            بکس نداد توانائی این سپهر بلند

                                          که از پیش نفرستاد ناتوانی را

                                                                     هنوز تازه رسیدی و اوستاد فلک

                                                                                               نگفته بهر تو اسرار باستانی را

 در آن مکان که جوانی دمی و عمر شبی است

                                           بخیره میطلبی عمر جاودانی را

                                                      نهان هر گل و بهر سبزه‌ای دو صد معنی است

                                                                                           بجز زمانه نداند کس این معانی را

          ز گنج وقت، نوائی ببر که شبرو دهر

                                             برایگان برد این گنج رایگانی را

                                                                     ز رنگ سرخ گل ارغوان مشو دلتنگ

                                                                                           خزان سیه کند آن روی ارغوانی را

         گرانبهاست گل اندر چمن ولی مشتاب

                                           بدل کنند به ارزانی این گرانی را

                                                                         زمانه بر تن ریحان و لاله و نسرین

                                                                                               بسی دریده قباهای پرنیانی را

        من و تو را ببرد دزد چرخ پیر، از آنک

                                            ز دزد خواسته بودیم پاسبانی را

                                                                      چمن چگونه رهد ز آفت دی و بهمن

                                                                                             صبا چه چاره کند باد مهرگانی را

                      تو زر و سیم نگهدار کاندرین بازار

                                                  بسیم و زر نخریده است کس جوانی را

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


آن سرخ و سبز سایه بنفش و کبود شد - سرو سیاه من ز غروب چمن بگو
16 / 5 / 1394 ساعت 7:37 | بازدید : 24 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )
M267- با این غروب از غم سبز چمن بگو

اندوه سبزه های پریشان به من بگو

 

اندیشه های سوخته ی ارغوان بین

رمز خیال سوختگان بی سخن بگو

 

آن شد که سر به شانه ی شمشاد می گذاشت

آغوش خاک و بی کسی نسترن بگو

 

شوق جوانه رفت ز یاد درخت پیر

ای باد نوبهار ز عهد کهن بگو

 

آن آب رفته باز نیاید به جوی خشک

با چشم تر ز تشنگی یاسمن بگو

 

از ساقیان بزم طربخانه ی صبوح

با خامشان غمزده ی انجمن بگو

 

زان مژده گو که صد گل سوری به سینه داشت

وین موج خون که می زندش در دهن بگو

 

سرو شکسته نقش دل ما بر آب زد

این ماجرا به آینه ی دل شکن بگو

 

آن سرخ و سبز سایه بنفش و کبود شد

سرو سیاه من ز غروب چمن بگو

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


اقبال لاهوری
16 / 5 / 1394 ساعت 7:37 | بازدید : 26 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )

چو اشک اندر دل فطرت تپیدم

تپیدم تا به چشم او رسیدم

 

درخش من ز مژگانش توان دید

که من بر برگ کاهی کم چکیدم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


به جرم یک دو صباحی نشستن اندر باغ - هزار قرن در آغوش خاک باید خفت
16 / 5 / 1394 ساعت 7:37 | بازدید : 22 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )
1780- بنفشه صبحدم افسرد و باغبان گفتش

                                                        که بیگه از چمن آزرد و زود روی نهفت

                جواب داد که ما زود رفتنی بودیم

                                                    چرا که زود فسرد آن گلی که زود شکفت

       کنون شکسته و هنگام شام، خاک رهم

                                                    تو خود مرا سحر از طرف باغ خواهی رفت

          غم شکستگیم نیست، زانکه دایهٔ دهر

                                                                  بروز طفلیم از روزگار پیری گفت

         ز نرد زندگی ایمن مشو که طاسک بخت

                                                              هزار طاق پدید آرد از پی یک جفت

         به جرم یک دو صباحی نشستن اندر باغ

                                                              هزار قرن در آغوش خاک باید خفت

خوش آن کسیکه چو گل، یک دو شب به گلشن عمر

                                                       نخفت و شبرو ایام هر چه گفت، شنفت

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


سایه صد عمر در این قصه به سر رفت و هنوز - ماجرای من و معشوق مرا ...
16 / 5 / 1394 ساعت 7:37 | بازدید : 23 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )
M266- حاصلی از هنر عشق تو جز حرمان نیست

آه ازین درد که جز مرگ منش درمان نیست

 

این همه رنج کشیدیم و نمی دانستیم

که بلاهای وصال تو کم از هجران نیست

 

آنچنان سوخته این خاک بلاکش که دگر

انتظار مددی از کرم باران نیست

 

به وفای تو طمع بستم و عمر از کف رفت

آن خطا را به حقیقت کم ازین تاوان نیست

 

این چه تیغ است که در هر رگ من زخمی ازوست

گر بگویم که تو در خون منی بهتان نیست

 

رنج دیرینه ی انسان به مداوا نرسید

علت آن است که بیمار و طبیب انسان نیست

 

صبر بر داغ دل سوخته باید چون شمع

لایق صحبت بزم تو شدن آسان نیست

 

تب و تاب غم عشقت دل دریا طلبد

هر تنگ حوصله را طاقت این توفان نیست

 

سایه صد عمر در این قصه به سر رفت و هنوز

ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


YPGوماندگاری دراقلیم کردستان
چهار شنبه 22 / 4 / 1394 ساعت 8:11 | بازدید : 123 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )
حﺰﺏ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﺗﺮﮐﯿﻪ ﻭ ﺷﺎﺧﻪ ﻧﻈﺎﻣ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺗﯿﮏ ﮐﺮﺩﻫﺎﯼ ﺳﻮﺭﯾﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﺎﺭﺁﻣﺪﯼ ﺁﻥﻫﺎ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﺩﺍﻋﺶ ﺩﺭ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﻣﻘﺒﻮﻟﯿﺖ ﺁﻥﻫﺎ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺍﺋﺘﻼﻑ ﺿﺪ ﺩﺍﻋﺶ، ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺁﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﺗﻮﺟﯿﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺑﻪ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﮐوردنیوز،مسروربارزانی ﺭﯾﯿﺲ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﯾﺖ ﺍﻟﻤﺎﻧﯿﺘﻮﺭ، ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﭖ. ﮎ. ﮎ ﻭ ﯾﮕﺎﻧﻬﺎﯼ ﻣﺪﺍﻓﻊ ﺧﻠﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﻣﻬﻤﺎﻧﺎﻧﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﯾﺮ ﯾﺎ ﺯﻭﺩ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺗﺮﮐﯿﻪ ﻭ ﺳﻮﺭﯾﻪ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺩﻣﻬﺎﺕ ﻋﮕﯿﺪ، ﺳﺨﻨﮕﻮﯼ ﭖ .ﮎ .ﮎ ﺑﻪ ﺳﺎﯾﺖ ﻧﯿﻘﺎﺵ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ : ‏« ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﭖ. ﮎ. ﮎ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﺩﺭ ﻋﺮﺍﻕ ﺑﺎ ﺳﺘﯿﺰﻩ ﺟﻮﯾﺎﻥ ﺩﺍﻋﺶ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ ﺑﺮﺧﯽ ﻧﻘﺎﻁ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﻋﺮﺍﻕ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺷﻨﮕﺎﻝ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺳﺘﯿﺰﻩﺟﻮ ﺧﺎﺭﺝ ﮐﻨﻨﺪ. ‏» ﻭﯼ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﭖ. ﮎ. ﮎ ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺩﺍﻋﺶ ﺩﺭ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ، 185 ﻧﯿﺮﻭﯼ ﺟﻨﮕﺠﻮﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖﺩﺍﺩﻩ ﺍﻣﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﺩﺍﻋﺶ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﺑﺒﺮﺩ . ﺭﯾﺪﻭﺭ ﺧﻠﯿﻞ، ﺳﺨﻨﮕﻮﯼ ﯾﮕﺎﻧﻬﺎﯼ ﻣﺪﺍﻓﻊ ﺧﻠﻖ ﯾﺎ YPG ﻫﻢ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﺣﻀﻮﺭ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯾﺶ ﺩﺭ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺩﺍﻋﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ YPG ﻭ ﭖ .ﮎ .ﮎ ﺟﺰﺀ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﮐﺎﺭﺁﻣﺪ ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺩﺍﻋﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺋﺘﻼﻑ ﺑﯿﻦﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﻋﻠﯿﻪ ﺩﺍﻋﺶ ﺑﺎ ﺁﻥﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺳﺘﯿﺰﻩﺟﻮ ﻫﻤﮑﺎﺭﯼ ﻭ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺩﺍﺭﺩ . ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﯿﻘﺎﺵ، ﻣﻘﺒﻮﻟﯿﺖ ﺑﯿﻦﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﻭ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻭ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﭖ .ﮎ .ﮎ ﺩﺭﻧﺒﺮﺩ ﺑﺎ ﺩﺍﻋﺶ، ﻭﺟﻬﻪ ﺑﻬﺘﺮﯼ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﯿﺮﻭ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺩﺭ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﺑﺨﺸﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺴﺮﻭﺭ ﺑﺎﺭﺯﺍﻧﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺑﺮﻫﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﯽ ﻓﻌﺎﻻﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﭖ. ﮎ. ﮎ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﻓﻌﻠﯽ ﺧﻮﺩ ﻭ ﯾﺎ ﺩﺭ ﻓﺮﻣﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻨﺎﯼ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺩﺭ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﯾﺮ ﯾﺎ ﺯﻭﺩ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﺑﻪﺟﺎﯼ ﺍﯾﻦﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﺎﮎ ﻋﺮﺍﻕ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﻨﺪ، ﻧﻮﻋﯽ ﻫﻢﭘﯿﻤﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﺁﻥﻫﺎ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ
موضوعات مرتبط: خبرهاي روز , سياسي , اجتماعي , ,

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


سرنوشت ریاست اقلیم کردستان درنشست احزاب کرد
چهار شنبه 22 / 4 / 1394 ساعت 5:31 | بازدید : 124 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )
ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﻩ ﻣﺠﻠﺲ ﻋﺮﺍﻕ ﺍﺯ ﻟﯿﺴﺖ ﺣﺰﺏ ﺩﻣﮑﺮﺍﺕ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ‏(ﭘﺎﺭﺗﯽ ‏) ﺍﺯ ﺍoﺩﺍﻣﻪ ﻧﺸﺴﺖﻫﺎﯼ ﺍﺣi9ﺰﺍﺏ ﻭ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻧﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺋﯿﺲ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﻋﺮﺍﻕ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩ . ﺑﻪ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺧﺒﺮﮔﺰﺍﺭﯼ ﮐوردنیوزﺑﺎ ﺧﺒﺮﮔﺰﺍﺭﯼ ‏«ﺍﻻﺗﺠﺎﻩ ﭘﺮﺱ ‏» ﮔﻔﺖ : ﻧﺸﺴﺖﻫﺎ ﺑﯿﻦ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ ﺟﺮﯾﺎﻥﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻧﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺋﯿﺲ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﯽ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻫﯿﭻﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺍﻓﻘﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺧﺼﻮﺹ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻑ ﺍﻓﺰﻭﺩ : ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻧﺸﺴﺖﻫﺎ ﻓﻘﻂ ﻧﻮﻋﯽ ﺍﺧﺘﻼﻑﻧﻈﺮ ﺑﯿﻦ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﻧﺤﻮﻩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺋﯿﺲ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﺧﺘﻼﻓﺎﻧﯽ ﺑﯿﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ؛ ﭼﺮﺍﮐﻪ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺁﻥﻫﺎ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﺎً ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﯿﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺋﯿﺲ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺭﺃﯼ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﻮﺩ. ﺟﺎﻑ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺘﺎﯾﺞ ﺍﯾﻦ ﻧﺸﺴﺖﻫﺎ ﻭ ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎ ﺑﯿﻦ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ ﺟﺮﯾﺎﻥﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻧﯽ ﺍﻋﻼﻡﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ

موضوعات مرتبط: شعر , خبرهاي روز , سياسي , ,

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


بررسی چهره زن در اشعار شاملو
21 / 4 / 1394 ساعت 16:31 | بازدید : 61 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )
برای بررسی چهره زن در شعر احمد شاملو لازم است ابتدا نظری به پیشینیان او بیندازیم. در ادبیات کهن ما، زن حضوری غایب دارد و شاید بهترین راه برای دیدن چهره او پرده برداشتن از مفهوم صوفیانه عشق باشد. مولوی عشق را به دو پاره مانعه الجمع روحانی و جسمانی تقسیم می‌کند. مرد صوفی باید از لذتهای جسمانی دست شسته، تحت ولایت مرد مرشد خانه دل را از عشق به خدا آکنده سازد. زن در آثار او همه جا مترادف با عشق جسمانی و نفس حیوانی شمرده شده و مرد عاشق باید وسوسه عشق او را در خود بکشد: عشق آن زنده گزین کو باقی است. بر عکس در غزلیات حافظ عشق به معشوقه‌ای زمینی تبلیغ می‌شود و عشق صوفیانه فقط چون فلفل و نمکی به کار می‌رود. با این وجود عشق زمینی حافظ نیز جنبه غیر جسمانی دارد.

مرد عاشق فقط نظر باز است و به جز از غبغب به بالای معشوق به چیزی نظر ندارد. و زن معشوق نه فقط از جسم بلکه از هر گونه هویت فردی نیز محروم است. تازه این زن خیالی چهره‌ای ستمگر و دستی خونریز دارد و افراسیاب وار کمر به قتل عاشق سیاوش خویش می‌بندد:
شاه ترکان سخن مدعیان می شنود شرمی از مظلمه خون سیاوشش باد
در واقعیت مرد ستمگر است و زن ستم کش ولی در خیال نقش‌ها عوض می‌شوند تا این گفته روانشناسان ثابت شود که دیگر آزاری آن روی سکه خودآزاری است. با ظهور ادبیات نو زن رخی می‌نماید و پرده تا حدی از عشق روحانی مولوی و معشوقه خیالی حافظ برداشته می‌شود. نیما در منظومه «افسانه» به تصویر پردازی عشقی واقعی و زمینی می‌نشیند: عشقی که هویتی مشخص دارد و متعلق به فرد و محیط طبیعی و اجتماعی معینی است.

چوپان زاده‌ای در عشق شکست خورده در دره‌های دیلمان نشسته و همچنان که از درخت امرود و مرغ کاکلی و گرگی که دزدیده از پس سنگی نظر می‌کند یاد می‌نماید، با دل عاشق پیشه خود یعنی افسانه در گفت و گوست.
نیما از زبان او می گوید:

حافظا این چه کید و دروغی‌ست
کز زبان می و جام و ساقی‌ست
نالی ار تا ابد باورم نیست
که بر آن عشق بازی که باقی‌ست
من بر آن عاشقم که رونده است


برگسترده همین مفهوم نوین از عشق است که به شعرهای عاشقانه احمد شاملو می‌رسیم. من با الهام از یادداشتی که شاعر خود بر چاپ پنجم هوای تازه در سال ۱۳۵۵ نوشته، شعرهای عاشقانه او را به دو دوره رکسانا و آیدا تقسیم می‌کنم.
رکسانا یا روشنک نام دختر نجیب زاده‌ای سغدی است که اسکندر مقدونی او را به زنی خود در آورد. شاملو علاوه بر اینکه در سال ۱۳۲۹ شعر بلندی به همین نام سروده، در برخی از شعرهای تازه نیز رکسانا به نام یا بی نام یاد می‌کند. او خود می‌نویسد: رکسانا، با مفهوم روشن و روشنایی که در پس آن نهان بود، نام زنی فرضی شد که عشقش نور و رهایی و امید است. زنی که می‌بایست دوازده سالی بگذرد تا در آن آیدا در آینه شکل بگیرد و واقعیت پیدا کند. چهره‌ای که در آن هنگام هدفی مه آلود است، گریزان و دیر به دست و یا یکسره سیمرغ و کیمیا. و همین تصور مایوس و سرخورده است که شعری به همین نام را می‌سازد، یاس از دست یافتن به این چنین هم نفسی .
در شعر رکسانا، صحبت از مردی است که در کنار دریا در کلبه‌ای چوبین زندگی می‌کند و مردم او را دیوانه می‌خوانند. مرد خواستار پیوستن به رکسانا روح دریاست، ولی رکسانا عشق او را پس می‌زند:

بگذار هیج کس نداند، هیچ کس نداند تا روزی که سرانجام، آفتابی .
که باید به چمن‌ها و جنگل‌ها بتابد ، آب این دریای مانع را
بخشکاند و مرا چون قایقی فرسوده به شن بنشاند و بدین گونه،
روح مرا به رکسانا روح دریا و عشق و زندگی باز رساند.
عاشق شکست خورده که در ابتدای شعر چنین به تلخی از گذشته یاد کرده :
بگذار کسی نداند که چگونه من به جای نوازش شدن، بوسیده شدن،
گزیده شده ام !

اکنون در اواخر شعر از زبان این زن مه آلوده چنین به جمع بندی از عشق شکست خورده خود می‌نشیند:

و هر کس آنچه را که دوست می‌دارد در بند می‌گذارد
و هر زن مروارید غلطان را
به زندان صندوق محبوس می‌دارد


در شعر "غزل آخرین انزوا" (۱۳۳۱) بار دیگر به نومیدی فوق بر می‌خوریم:

عشقی به روشنی انجامیده را بر سر بازاری فریاد نکرده،
منادی نام انسان
و تمامی دنیا چگونه بوده ام ؟


در شعر "غزل بزرگ" (۱۳۳۰) رکسانا به "زن مهتابی" تبدیل می شود و شاعر پس از اینکه او را پاره دوم روح خود می خواند، نومیدانه می‌گوید:

و آن طرف
در افق مهتابی ستاره رو در رو
زن مهتابی من ...
و شب پر آفتاب چشمش در شعله‌های بنفش درد طلوع می‌کند:
مرا به پیش خودت ببر!
سردار بزرگ رویاهای سپید من!
مرا به پیش خودت ببر!


در شعر "غزل آخرین انزوا" رابطه شاعر با معشوقه خیالیش به رابطه کودکی نیازمند محبت مادری ستمگر مانده می‌شود:

چیزی عظیم‌تر از تمام ستاره‌ها، تمام خدایان: قلب زنی که مرا کودک دست نواز دامن خود کند! چرا که من دیرگاهیست جز این هیبت تنهایی که به دندان سرد بیگانگی جویده شده است نبوده‌ام
جز منی که از وحشت تنهایی خود فریاده کشیده است، نبوده‌ام ....


نام دیگر رکسانا زن فرضی "گل کو" است که در برخی از شعرهای تازه به او اشاره شده. شاعر خود در توضیح کلمه گل‌کو می‌نویسد: "گل کو" نامی است برای دختران که تنها یک بار در یکی از روستاهای گرگان (حدود علی آباد) شنیده‌ام .

می‌توان پذیرفت که گل کو باشد... همچون دخترکو که شیرازیان می‌گویند، تحت تلفظی که برای من جالب بود و در یکی دو شعر از آن بهره جسته‌ام گل کوست. و از آن نام زنی در نظر است که می‌تواند معشوقی یاه همسر دلخواهی باشد. در آن اوان فکر می‌کردم که شاید جز "کو" در آخر اسم بدون اینکه الزاماً معنوی لغوی معمولی خود را بدهد، می‌تواند به طور ذهنی حضور نداشتن، در دسترس نبودن صاحب نام را القا کند.
رکسانا و گل گوهر دو زنی فرضی هستند با این تفاوت که اولی در محیط مالیخولیایی ترسیم می‌شود، حال آنکه دومی در صحنه مبارزه اجتماعی عرض اندام کرده، به صورت "حامی" مرد انقلاب در می‌آید.
در شعر "مه" (۱۳۳۲) می‌خوانیم:

در شولای مه پنهان، به خانه می‌رسم. گل کو نمی‌داند.
مرا ناگاه
در درگاه می‌بیند.
به چشمش قطره اشکی بر لبش لبخند، خواهد گفت:
بیابان را سراسر مه گرفته است ... با خود فکر می‌کردم
که مه
گر همچنان تا صبح می‌پایید
مردان جسور از خفیه‌گاه خود
به دیدار عزیزان باز می‌گشتند.


مردان جسور به مبارزه انقلاب روی می‌آوردند و چون آبایی معلم ترکمن صحرا شهید می‌شوند و وظیفه دخترانی چون گل کو به انتظار نشستن و صیقل دادن سلاح انتقام آبایی‌ها شمرده می‌شود.
در شعر دیگری به نام "برای شما که عشقتان زندگی ست" (ص۱۳۳) ما با مبارزه ای آشنا می‌شویم که بین مردان و دشمنان آنها وجود دارد و شاعر از زنان می‌خواهد که پشت جبهه مردان باشند و به آوردن و پروردن شیران نر قناعت کنند:

شما که به وجود آورده‌اید سالیان را
قرون را
و مردانی زده‌اید که نوشته‌اند بر چوبه دار
یادگارها
و تاریخ بزرگ آینده را با امید
در بطن کوچک خود پروریده‌اید
و به ما آموخته‌اید تحمل و قدرت را در شکنجه‌ها
و در تعصب‌ها
چنین زنانی حتی زیبایی خود را وامدار مردان هستند:
شما که زیبایید تا مردان
زیبایی را بستایند
و هر مرد که به راهی می‌شتابد
جادویی نوشخندی از شماست
و هر مرد در آزادگی خویش
به زنجیر زرین عشقی‌ست پای بست


اگرچه زنان روح زندگی خوانده می‌شوند، ولی نقش آفرینان واقعی مردان هستند:

شما که روح زندگی هستید
و زندگی بی شما اجاقی‌ست خاموش:
شما که نغمه آغوش روحتان
در گوش جان مرد فرحزاست
شما که در سفر پرهراس زندگی، مردان را در آغوش خویش آرامش بخشیده‌اید
و شما را پرستیده است هر مرد خودپرست،
عشقتان را به ما دهید.
شما که عشقتان زندگی‌ست!
و خشمتان را به دشمنان ما
شما که خشمتان مرگ است!


در شعر معروف "پریا" (۱۳۳۲) نیز زنان قصه یعنی پریان را می‌بینم که در جنگ میان مردان اسیر با دیوان جادوگر جز خیال پردازی و ناپایداری و بالاخره گریه و زاری کاری ندارد.
در مجموعه شعر "باغ آینه" که پس از «هوای تازه» و قبل از «آیدا در آینه» چاپ شده، شاعر را می‌بینم که کماکان در جستجوی پاره دوم روح و زن همزاد خود می‌گردد:

من اما در زنان چیزی نمی‌یابم گر آن همزاد را روزی نیابم ناگهان خاموش (کیفر ۱۳۳۴)

این جست و جو عاقبت در "آیدا در آینه" به نتیجه می‌رسد:

من و تو دو پاره یک واقعیتیم (سرود پنجم،)

"آیدا در آینه" را باید نقطه اوج شعر شاملو به حساب آورد . دیگر در آن از مشق‌های نیمایی و نثرهای رمانتیک، اثری نیست و شاعری سبک و زبان خاص خود را به وجود آورده است. نحوه بیان این شعرها ساده است و از زبان فاخری که به سیاق متون قدیمی در آثار بعدی شاملو غلبه دارد چندان اثری نیست. شاعر شور عشق تازه را سرچشمه جدید آفرینش هنری خود می‌بیند:

نه در خیال که رویاروی می‌بینم
سالیانی بارور را که آغاز خواهم کرد
خاطره‌ام که آبستن عشقی سرشار است
کیف مادر شدن را در خمیازه‌های انتظار طولانی
مکرر می‌کند.
...
تو و اشتیاق پر صداقت تو
من و خانه مان
میزی و چراغی. آری
در مرگ آورترین لحظه انتظار
زندگی را در رویاهای خویش دنبال می‌گیرم؛
در رویاها
و در امیدهایم !


(و همچنین نگاه کنید به شعر "سرود آن کس که از کوچه به خانه باز می گرد"،" و حسرتی") از کتاب مرثیه‌های خاک که در آن عشق آیدا را به مثابه زایشی در چهل سالگی برای خود می‌داند.) عشق به آیدا در شرایطی رخ می‌دهد که شاعر از آدم‌ها و بویناکی دنیاهاشان خسته شده و طالب پناهگاهی در عزلت است :

مرا دیگر انگیزه سفر نیست
مرا دیگر هوای سفری به سر نیست
قطاری که نیمه شبان نعره کشان از ده ما می‌گذرد
آسمان مرا کوچک نمی‌کند
و جاده‌ای که از گرده پل می‌گذرد
آرزوی مرا با خود به افق‌های دیگر نمی‌برد
آدم‌ها و بویناکی دنیاهاشان یکسر
دوزخی ست در کتابی که من آن را
لغت به لغت از بر کرده‌ام
تا راز بلند انزوا را دریابم (جاده ای آن سوی پل)
این عشق برای او به مثابه بازگشت از شهر به ده و از اجتماع به طبیعت است.
و آغوشت
اندک جایی برای زیستن
اندک جایی برای مردن
و گریز از شهر که با هزار انگشت، به وقاحت پاکی آسمان را متهم می‌کند (آیدا در آینه)


و همچنین :

عشق ما دهکده‌ای است که هرگز به خواب نمی‌رود
نه به شبان و
نه به روز .
و جنبش و شور و حیات
یک دم در آن فرو نمی‌نشیند (سرود پنجم)


رکسانا زن مه آلود اکنون در آیدا بدن می‌یابد و چهره‌ای واقعی به خود می‌گیرد :

بوسه‌های تو
گنجشکان پرگوی باغند
و پستانهایت کندوی کوهستان هاست (سرود برای سپاس و پرستش )
کیستی که من این گونه به اعتماد
نام خود را
با تو می‌گویم
کلید خانه‌ام را
در دستت می‌گذارم
نان شادی‌هایم را
با تو قسمت می‌کنم
به کنارت می‌نشینم و بر زانوی تو
این چنین آرام
به خواب می‌روم (سرود آشنایی )


حتی شب که در شعرهای گذشته (و همچنین آینده) مفهومی کنایی داشت و نشانه اختناق بود اکنون واقعیت طبیعی خود را باز می‌یابد:

تو بزرگی مثه شب.
اگر مهتاب باشه یا نه .
تو بزرگی
مثه شب
خود مهتابی تو اصلاً خود مهتابی تو
تازه وقتی بره مهتاب و
هنوز
شب تنها، باید
راه دوری رو بره تا دم دروازه روز
مثه شب گود و بزرگی، مثه شب، (من و تو، درخت و بارون ...)


شیدایی به آیدا در کتاب بعدی شاملو "آیدا درخت و خنجر و خاطره" چنین نقطه‌ای کمال خود می‌رسد:

نخست
دیر زمانی در او نگریستم
چندان که چون نظر از وی بازگرفتم در پیرامون من
همه چیزی
با هیات او در آمده بود.
آن گاه دانستم که مرا دیگر
از او
گریز نیست (شبانه)


ولی سرانجام با بازگشت اجباری شاعر از ده به شهر به مرحله آرامش خود باز می‌گردد:

و دریغا بامداد
که چنین به حسرت
دره سبز را وانهاد و
به شهر باز آمد؛
چرا که به عصری چنین بزرگ
سفر را
در سفره نان نیز ، هم بدان دشواری به پیش می‌باید برد.
که در قلمرو نام .(شبانه)


شاملو از آن پس از انزوا بیرون می‌آید و دفترهای جدید شعر او چون "دشنه در دیس"، "ابراهیم در آتش"، "کاشفان فروتن شوکران" و "ترانه‌های کوچک غربت" توجه او را به مسایل اجتماعی و به خصوص مبارزه مسلحانه چریکی شهری در سالهای پنجاه نشان می‌دهد. با وجود اینکه در این سالها بر خلاف سالهای بیست و سی که شعر به شما که عشقتان زندگی‌ست در آن سروده شده بود، زنان روشنفکر نقش مستقلی در مبارزه اجتماعی بازی می‌کنند، ولی در شعرهای شاملو از جاپای مرضیه احمدی اسکویی در کنار احمد زیبرم اثری نیست.
چهره زن در شعر شاملو به تدریج از رکسانا تا آیدا بازتر می‌شود، ولی هنوز نقطه‌های حجاب وجود دارند. در رکسانا زن چهره‌ای اثیری و فرضی دارد و از یک هویت واقعی فردی خالی است. به عبارت دیگر شاملو هنوز در رکسانا خود را از عشق خیالی مولوی و حافظ رها نکرده و به جای اینکه در زن انسانی با گوشت و پوست و احساس و اندیشه و حقوق اجتماعی برابر مردان ببیند، او را چون نمادی به حساب می‌آورد که نشانه مفاهیم کلی چون عشق و امید و آزادی است.
در آیدا چهره زن بازتر می‌شود و خواننده در پس هیات آیدا، انسانی با جسم و روح و هویت فردی می‌بیند.
در اینجا عشق یک تجربه مشخص است و نه یک خیال پردازی صوفیانه یا مالیخولیایی رمانتیک. و این درست همان مشخصه‌ای است که ادبیات مدرن را از کلاسیک جدا می‌کند. توجه به "مشخص" و "فرد" و "نوع" و پرورش شخصیت به جای تیپ سازی.
با این همه در "آیدا در آینه" نیز ما قادر نیستم که به عشقی برابر و آزاد بین دو دلداده دست یابیم.
شاملو در ای عشق به دنبال پناهگاهی می‌گردد، یا آنطور که خود می‌گوید معبدی (جاده آن سوی پل) یا معبدی(ققنوس در باران) و آیدا فقط برای آن هویت می‌یابد که آفریننده این آرامش است.
شاید رابطه فوق را بتوان متاثر از بینشی نسبت به پیوند عاشقانه زن و مرد داشته و هنوز هم دارد. بنابراین نظر، دو دلداده چون دو پاره ناقص انگاشته می‌شوند که تنها در صورت وصل می‌توانند به یک جز کامل و واحد تبدیل شوند (تعابیری چون دو نیمه یک روح، زن همزاد و دو پاره یک واقعیت که سابقاً ذکر شد از همین بینش آب می‌خورند) به اعتقاد من عشق (مکمل‌ها) در واقع صورت خیالی نهاد خانواده و تقسیم کار اجتماعی بین زنان خانه دار و مرد شاغل است و بردگی روحی ناشی از آن جز مکمل بردگی اقتصادی زن می‌باشد و عشق آزاد و برابر، اما پیوندی است که دو فرد با هویت مجزا و مستقل وارد آن می‌شوند و استقلال فردی و وابستگی عاطفی و جنسی فدای یکدیگر نمی‌شوند.
باری از یاد نباید برد که در میان شعرای معروف معاصر به استثنای فروغ فرخزاد، احمد شاملو تنها شاعری باشد که زنی با گوشت و پوست و هویت فردی به نام آیدا در شعرهای او شخصیت هنری می‌یابد و داستان عشق شاملو و او الهام بخش یکی از بهترین مجموعه‌های شعر معاصر ایران می‌شود.
در شعر دیگران غالباً فقط می‌توان از عشق‌های خیالی وزن‌های اثیری یا لکاته سراغ گرفت. در روزگاری که به قول شاملو لبخند را بر لب جراحی می‌کنند و عشق را به قناره می‌کشند (ترانه‌های کوچک غربت) چهره نمایی عشق به یک زن واقعی در شعر او غنیمتی است.




منبع: nasour.net
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


نگاه كن چه فرو تنانه بر خاك مي گسترد
21 / 4 / 1394 ساعت 16:31 | بازدید : 69 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )

نگاه كن چه فرو تنانه بر خاك مي گسترد

آنكه نهال نازك دستانش

از عشق

خداست

و پيش عصيانش

بالاي جهنم

پست است.

آن كو به يكي « آري » مي ميرد

نه به زخم صد خنجر،

مگر آنكه از تب وهن

دق كند.

 

قلعه يي عظيم

كه طلسم دروازه اش

كلام كوچك دوستي است.

 

(2)

انكار ِ عشق را

چنين كه بر سر سختي پا سفت كرده اي

دشنه مگر

به آستين اندر

نهان كرده باشي.-

كه عاشق

اعتراف را چنان به فرياد آمد

كه وجودش همه

بانگي شد.

 

(3)

نگاه كن

چه فرو تنانه بر در گاه نجابت

به خاك مي شكند

رخساره اي كه توفانش

مسخ نيارست كرد.

چه فروتنانه بر آستانه تو به خاك مي افتد

آنكه در كمر گاه دريا

دست

حلقه توانست كرد.

نگاه كن

چه بزرگوارانه در پاي تو سر نهاد

آنكه مرگش

ميلاد پر هيا هوي هزار شهرزاده بود.

نگاه كن!

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


میعاد
21 / 4 / 1394 ساعت 16:31 | بازدید : 74 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )
در فراسوی مرز های تن ات تو را دوست می دارم.

آینه ها و شب پره های مشتاق را به من بده

روشنی آب و شراب را

آسمان بلند و کمان گشادهی پل

پرنده ها و قوس و قزح را به من بده

و راه آخرین را

                   در پرده یی که می زنی مکرّر کن.

در فراسوی مرزهای تن ام

                                 تو را دوست می دارم.

در آن دور دست بعید

                          که رسالت اندام ها پایان می پذیرد

و شعله و شور وتپش ها و خواهش ها به تمامی فرو می نشیند

و هر معنا قالب لفظ را وا می گذارد

چنان روحی که جسد را در پایان سفر،

                               تا به هجوم کرکس های پایانش وانهد…

در فراسوهای عشق

                    تو را دوست می دارم،

                                             در فراسوهای پرده و رنگ.

در فراسوهای پیکر هایمان با من وعده ی دیداری بده.

 

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


دیدگاه جالب شفیعی کدکنی درباره احمد شاملو
21 / 4 / 1394 ساعت 16:31 | بازدید : 70 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )

شهرت و اعتبار شاملو نتیجه پنجاه ـ شصت سال حضور مستمر در روزنامه‌هاست

مدتی حزب توده شاملو را بزرگ می‌کرد، بعد سلطنت‌طلب‌ها، بعد چریک‌ها، حالا هم ناراضیان از اوضاع کنونی. و این بزرگ کردن‌ها به هیچ وجه صددرصد به شعر او مربوط نیست، مربوط به موقع‌شناسی اوست و به قول خودش «سفارش زمانه» را پذیرفتن.(ادامه مطلبـ)

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


من و تو انسان را رعایت کرده‌ایم
21 / 4 / 1394 ساعت 16:31 | بازدید : 74 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )

آنگاه که خوش‌تراش‌ترین تن‌ها را به سکه سیمی
توان خرید،
مرا
-
دریغا دریغ-
هنگامی که به کیمیای عشق
احساس نیاز
می‌افتد
همه آن دم است
همه آن دم است.
قلبم را در مجری کهنه‌ئی
پنهان می‌کنم
در اتاقی که دریچه‌ئیش
نیست.
از مهتابی
به کوچه تاریک
خم می‌شوم
و به جای همه نومیدان
می‌گریم.
آه
من
حرام شده‌ام!
با این همه-أی قلب در به در!-
از یاد مبر
که ما
-
من و تو-
عشق را رعایت کرده‌ایم،
از یاد مبر
که ما
-
من و تو-
انسان را
رعایت کرده‌ایم،
خود اگر شاهکار خدا بود
یا نبود.

 

"احمد شاملو"

سه سرود برای آفتاب / چلچلی


(متن کامل شعر در ادامه مطلب)

 متن کامل:


من آن مفهوم مجرد را جسته‌ام.

پای در پای آفتابی بی‌مصرف
که پیمانه می‌کنم
با پیمانه روزهای خویش که به چوبین کاسه جذامیان ماننده است،
من آن مفهوم مجرد را جسته‌ام
من آن مفهوم مجرد را می‌جویم.
پیمانه‌ها به چهل رسید و از آن برگذشت.
افسانه‌های سر گردانیت
-
ای قلب در به در!-
به پایان خویش نزدیک می‌شود.


بی هوده مرگ
به تهدید
چشم می دراند:
ما به حقیقت ساعت‌ها
شهادت نداده‌ایم
جز به گونه‌ی این رنج‌ها
که از عشق‌های رنگین آدمیان
به نصیب برده‌ایم
چونان خاطره‌ئی هر یک
در میان نهاده
از نیش خنجری
با درختی.
با این همه از یاد مبر
که ما
-
من وتو-
انسان را
رعایت کرده‌أیم
(خود اگر
شاهکار خدا بود
یا نبود(،
و عشق را
رعایت کرده‌ایم.


در باران و به شب
به زیر دو گوش ما
در فاصله‌ئی کوتاه از بسترهای عفاف ما
روسبیان
به اعلام حضور خویش
آهنگ‌های قدیمی را
باسوت
می‌زنند.
)
در برابر کدامین حادثه
آیا
انسان را
دیده‌أی 
با عرق شرم
بر جبینش؟(


آنگاه که خوش‌تراش‌ترین تن‌ها را به سکه سیمی
توان خرید،
مرا
-
دریغا دریغ-
هنگامی که به کیمیای عشق
احساس نیاز
می‌افتد
همه آن دم است
همه آن دم است.
قلبم را در مجری کهنه‌ئی
پنهان می‌کنم
در اتاقی که دریچه‌ئیش
نیست.
از مهتابی
به کوچه تاریک
خم می‌شوم
و به جای همه نومیدان
می‌گریم.
آه
من
حرام شده‌ام!
با این همه-أی قلب در به در!-
از یاد مبر
که ما
-
من و تو-
عشق را رعایت کرده‌ایم،
از یاد مبر
که ما
-
من و تو-
انسان را
رعایت کرده‌ایم،
خود اگر شاهکار خدا بود
یا نبود.

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


نقد هیوا مسیح بر حرف شفیعی کدکنی درباره‌ی شاملو در «گوهران»
21 / 4 / 1394 ساعت 16:31 | بازدید : 68 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )

نقد هیوا مسیح بر تعابیری که محمدرضا شفیعی کدکنی در کتاب «با چراغ و آینه» درباره‌ی احمد شاملو به کار برده، در شماره‌ی جدید فصلنامه‌ی شعر «گوهران» منتشر شد.

به گزارش خبرنگار ادبیات و نشر خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، شماره‌ی 28 و 29 این فصلنامه، در پنج بخش «گوهریان»، «ویژه‌ی شعر ناب»، «شعر ایران»، «شعر جهان» و «معرفی کتاب» منتشر شده است.

در بخش «شعر ایران»، نقد هیوا مسیح بر تعابیری که محمدرضا شفیعی کدکنی در کتاب «با چراغ و آینه» درباره‌ی احمد شاملو به کار برده، با عنوان «حاشیه‌ای بر این سخن استاد در باب شعر احمد شاملو در کتاب «با چراغ و آینه»؛ شاملو این فرزند زنازاده‌ی شعر و تغییر رتوریک شعر فارسی» درج شده است.

در بخش‌هایی از این یادداشت آمده است: «باز از خود می‌پرسم لحن عصبی و تند استاد کدکنی و این صفت‌بخشی دون شأن ایشان و شعر و شاعری و شاملو، برای چیست؟ چرا استاد دو بار این صفت مرکب را تکرار می‌کند: «فرزند زنازاده‌ی شعر»، آن هم با این تأکید شگفت‌آور که :«ولی این حرف‌ها را نه برای انتشار در جایی گفتم و نه ...» اما چگونه است که امروز رضایت به انتشار چنین حرف‌هایی داده‌اند؟ گیرم در قالب نامه به دوستی ناشناس، از توکیو. تعارف نکنیم، چاپ این نوشته نشان از باور عمیق استاد به این سخن خود است، چرا که به اراده‌ی ایشان منتشر شده است. پس یعنی بخوانید و بدانید که شاملو چنین شاعری است؛ اگر چه ما او را در جایگاه بلندی می‌دانیم و می‌بینیم. بنده در کلِ آن مقاله و نامه که تکمله‌ی همان بخش در کتاب با «چراغ و آینه» است، بحثی ندارم. اگرچه ممکن است اختلاف‌نظرهایی هم داشته باشیم و چه بسا نظر بنده نزد استاد پشیزی هم نیارزد، ولی این صفت چیست که از زبان یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های فرهنگی کشور نقل می‌شود؟...

چیدمان این حرف‌ها و حرف‌های زیادی که در مجال این یادداشت نیست و در آن کتاب هست، در کنار هم و رسیدن به این‌که: «ولی این فرزند زنازاده‌ی شعر فارسی» یعنی احمد شاملو و شعر شاملوست که همه چیز شعر فارسی معاصر را بر هم زده است و ... و باز این‌طور فکر می‌کنم که نه. اشتباهی رخ داده است. این سخن استاد دکتر شفیعی کدکنی نیست. چشم را می‌بندم و این حرف دکتر کدکنی از ذهنم می‌گذرد:

- «کدام آدم باشرف و عاقلی می‌تواند منکر چنین استعداد و پشتکاری شود و اگر بشود، آیا آبروی خودش را بر باد نداده؟» ... و این بیت مولوی از خاطر گذشت:

گفت اگر آسان نماید این به تو

این‌چنین آسان یکی سوره بگو

و این خیال که ای کاش در کنار آن سلیمان ادب فارسی، استاد کدکنی بودم و از خود ایشان می‌شنیدم این ماجرا را که چرا چنین؟! زیرا:

با سلیمان پای در دریا بنه

تا چو داوود آب سازد صد زره»

در بخش «شعر ایران» این فصلنامه همچنین نوشتارهایی از ابوالحسن نجفی و حسین پاینده منتشر شده است.

شماره‌ی جدید «گوهران» پس از یک سال و چند ماه وقفه منتشر شده است. پیش‌تر سعیده آبشناسان، سردبیر و مدیرمسؤول گوهران، درباره‌ی توقیف این نشریه‌ به ایسنا گفته بود: «در زمان توقیف، هیچ دلیل رسمی‌ای عنوان نشد و فقط گفتند که دیگر نباید این نشریه منتشر شود، در حالی‌که این فصلنامه هیچ اخطاری در کارنامه خود نداشت.»

شماره‌ی 28 و 29 فصلنامه‌ی «گوهران» در 192 صفحه با قیمت 6500 تومان منتشر شده است.

انتهای پیام

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


تو را به جای همه زنانی که نشناخته‌ام دوست می‌دارم
21 / 4 / 1394 ساعت 16:31 | بازدید : 73 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )

تو را به جای همه زنانی که نشناخته‌ام دوست می‌دارم
تو را به جای همه روزگارانی که نمی‌زیسته‌ام دوست می‌دارم
برای خاطر عطر گسترده بیکران و برای خاطر عطر نان گرم
برای خاطر برفی که آب می‌شود، برای خاطر نخستین گل
برای خاطر جانوران پاکی که آدمی‌نمی‌رماندشان
تو را برای خاطر دوست داشتن دوست می‌دارم
تو را به جای همه زنانی که دوست نمی‌دارم دوست می‌دارم.
.جز تو، که مرا منعکس تواند کرد؟ من خود، خویشتن را بس اندک می‌بینم.
بی تو جز گستره بی کرانه نمی‌بینم میان گذشته و امروز.
از جدار آینه خویش گذشتن نتوانستم
می‌بایست تا زندگی را لغت به لغت فرا گیرم
راست از آنگونه که لغت به لغت از یادش می‌برند.
.
تو را دوست می‌دارم برای خاطر فرزانگیت که از آن من نیست
تو را برای خاطر سلامت
به رغم همه آن چیزها که به جز وهمی‌نیست دوست می‌دارم
برای خاطر این قلب جاودانی که بازش نمی‌دارم
تو می‌پنداری که شکی، حال آنکه به جز دلیلی نیستی
تو همان آفتاب بزرگی که در سر من بالا می‌رود
بدان هنگام که از خویشتن در اطمینانم.
.
اثر پل الوار و ترجمه احمد شاملو

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


زیباترین حرفت رابگو
21 / 4 / 1394 ساعت 16:31 | بازدید : 73 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )

زیباترین حرفت را بگو

شکنجه ی پنهان ِ سکوت ات را آشکاره کن

و هراس مدار از آنکه بگویند

                                ترانه یی بی هوده می خوانید . ــ

چرا که ترانه ی ما

                      ترانه ی بی هوده گی نیست

چرا که عشق

                  حرفی بی هوده نیست .

 

حتی بگذار آفتاب نیز بر نیاید

به خاطر ِ فردای ما اگر

                        بر ماش منتی ست ؛

چرا که عشق

                    خود فرداست

                                        خود همیشه است .

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


عشق عمومی
21 / 4 / 1394 ساعت 16:31 | بازدید : 66 | نویسنده : [cb:post_author_name] | ( نظرات )

اشک رازيست

                 لبخند رازيست

                               عشق رازيست

اشک آن شب لبخند عشقم بود

 

قصه نيستم که بگويي

           نغمه نيستم که بخواني

                     صدا نيستم که بشنوي

                                يا چيزي چنان که ببيني

                                                 يا چيزي چنان که بداني...

من درد مشترکم

                         مرا فرياد کن.

 

درخت با جنگل سخن مي گويد

                علف با صحرا

                        ستاره با کهکشان

                                  و من با تو سخن مي گويم

 

نامت را به من بگو

                         دستت را به من بده

حرفت را به من بگو

                          قلبت را به من بده

 

من ريشه هاي ترا دريافته ام

با لبانت براي همه لبها سخن گفته ام

                    و دست هايت با دستان من آشناست

 

در خلوت روشن با تو گريسته ام

براي خاطر زندگان

                و در گورستان تاريک با تو خوانده ام

زيباترين سرودها را

                     زيرا که مردگان اين سال

                                         عاشق ترين زندگان بودند

 

دستت را به من بده

                     دست هاي تو با من آشناست

 

اي دير يافته با تو سخن مي گويم

بسان ابر که با توفان

                   بسان علف که با صحرا

                                       بسان باران که با دريا

                                                     بسان پرنده که با بهار

                                             بسان درخت که با جنگل سخن مي گويد

زيرا که من

           ريشه هاي تو را دريافته ام

زيرا که صداي من

                     با صداي تو آشناست.

|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0


صفحه قبل 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 ... 146 صفحه بعد

منوی کاربری


عضو شوید


نام کاربری
رمز عبور

:: فراموشی رمز عبور؟

عضویت سریع

نام کاربری
رمز عبور
تکرار رمز
ایمیل
کد تصویری
نظر سنجی

بنظرشماكدام يك ازشهرهاي كردنشين زيربيشترهدف تهاجم فرهنكي قراركرفته است؟

خبرنامه
براي اطلاع از آپيدت شدن وبلاگ در خبرنامه وبلاگ عضو شويد تا جديدترين مطالب به ايميل شما ارسال شود



دیگر موارد

آمار وب سایت:  

بازدید امروز : 769
بازدید دیروز : 8888
بازدید هفته : 50256
بازدید ماه : 244369
بازدید کل : 2922026
تعداد مطالب : 3627
تعداد نظرات : 1374
تعداد آنلاین : 1



چت باکس

نام :
وب :
پیام :
2+2=:
(Refresh)
تبادل لینک هوشمند

تبادل لینک هوشمند
برای تبادل لینک ابتدا ما را با عنوان kurdnews و آدرس kordstan.LoxBlog.ir لینک نمایید سپس مشخصات لینک خود را د




آمار وب سایت

آمار مطالب

:: کل مطالب : 3627
:: کل نظرات : 1374

آمار کاربران

:: افراد آنلاین : 1
:: تعداد اعضا : 24

کاربران آنلاین


آمار بازدید

:: بازدید امروز : 769
:: باردید دیروز : 8888
:: بازدید هفته : 50256
:: بازدید ماه : 244369
:: بازدید سال : 1652591
:: بازدید کلی : 2922026